Studiereis Taipei – 2019

Studiereis Taipei – 2019

Wat weet je van, Taipei? Het is de hoofdstad van Taiwan, thuisbasis van één van ’s werelds
grootste gebouwen en een stad waar je ongelofelijk smerige/overheerlijke durian en stinky
tofu kan eten. Naast dit alles was het dit jaar de bestemming van de studiereis van het
Molengraaff Dispuut! Hier lees je alles over wat we dit jaar hebben beleefd op het
subtropische eiland.

Na een lange reis landde we op vrijdagochtend in Taipei. Na een iets kortere shuttlereis
konden we onze koffers droppen in het hostel om direct daarna het centrum van de stad in te
duiken. We bezochten de Drakenberg Tempel en onderweg werden natuurlijk al de eerste
bubble milk teas gedronken. Onderin de beker van de bubble tea leken rubberen balletjes te
drijven. Vreemd. Maar goed, je probeert eens wat nieuws en het was zo slecht nog niet. De
gezoete drank kwam later nog goed van pas, want niet lang daarna was het tijd om de
Elephant Mountain te beklimmen! Bovenop de berg troffen we een adembenemend uitzicht
over de stad aan. Vanaf dit punt kon je de zon op een idyllische wijze achter de stad zien
ondergaan, terwijl je tegelijkertijd wordt lek gestoken door een horde Taiwanese muggen.
Ook déze beleving hebben wij natuurlijk even meegepakt voor de volledige reiservaring.

Op zaterdag stond de eerste tourdag gepland. Gids Danny praatte ons in de bus bij over de
roerige geschiedenis van Taiwan en aangezien Danny in het verleden ook rechten had
gestuurd was de band direct hecht en vertrouwd. We bezochten watervallen, rotsformaties
en baaien met twee kleuren water. De natuur van Taiwan is ongelofelijk wild en divers. Een
compleet verschil met de drukke, hoge en grijze steden als Taipei. Het eiland bestaat voor
ongeveer 70% uit onherbergzaam steile bergen. Tegelijkertijd wonen er wel zo’n 24 miljoen
mensen op het eiland dat in oppervlak kleiner is dan Nederland. De Ina Boudier-Bakkerlaan
is niks vergeleken bij de geavanceerde huisvestingskunde van de Taiwanezen! De dag
sloten wij af met een drankje ter ere van de verjaardag van onze Koning Pils. Die avond
bleek dat er tijdens de reis ook nog eens flink gestreden zou moeten worden. Er werd een
onderhandelingscasus uitgedeeld, de groepen werden verdeeld en de strijd kon beginnen!

Op zondag ruilde wij de bus in voor een gondelbaan. Deze 4km lange kabelbaan bracht ons
door de bergen naar de Taipei zoo. Daar bestudeerden wij het leven van een panda en
kwamen wij tot de conclusie dat het niet veel verschilde met dat van de gemiddelde student:
veel chillen en af en toe goed vreten. Over vreten gesproken, het was tijd voor een
kookworkshop! Hier leerde we zelf dumplings, beef noodle soup, gepekelde groenten en,
daar is ie weer, bubble milk tea maken! Hier bleek dat de ogenschijnlijk rubberen balletjes
eigenlijk van tapioca gemaakt zijn. Meevallertje.

De volgende dag werd het tijd voor het echte werk. Op ons paasbest begaven wij ons naar
het kantoor van Baker & McKenzie. Dat het die dag meer dan dertig graden was moesten we
maar even voor lief nemen. Eenmaal daar leerde wij over de praktijk van het kantoor en de
zakelijke cultuur van Taiwan. Later op de dag brachten we ook een bezoek aan het
European Economic and Trade Office waar wij ongelimiteerd vragen konden stellen aan een
consul. De status van Taiwan als onafhankelijk land, dan wel, als provincie van China kon
natuurlijk niet onbesproken blijven. De dag sloten wij af bij ATT4FUN. Dit warenhuis vlakbij
de Taipei 101 is een bolwerk van restaurantjes, gamehallen en rooftop bars. Willen jullie
raden waar wij uiteindelijk zijn beland?

Op dinsdag hadden we tijd om op eigen initiatief de stad te verkennen. Hier en daar werd er
geshopt, her en der werden lama’s geaaid en weer ergens anders werden alle exotische
vruchten van het eiland geproefd. Het was onmogelijk om je ergens in de stad te vervelen.
In de avond verzamelden wij ons bij de Shilin night market, waar het eten gestaag doorging en
menig schiettent werd leeggeroofd door de jagers van het Molengraaff.

De volgende dag stond Danny weer met zijn bus voor de deur voor tourdag numero twee!
Deze keer nam hij ons mee naar Pingling tea plantation. Hoog in de bergen kwamen we bij
de groene oase aan. Een poncho of paraplu was geen overbodige luxe; de plantjes kregen
hier genoeg hemelwater. Na een rondleiding namen wij plaats in het theehuis voor een
proeverij en het werd al snel duidelijk waarom alle muren volhingen met internationale
awards. Gehydrateerd en wel begaven wij ons daarna naar het Wulai Atayai Museum om te
leren over de oude inheemse stammen van Taiwan en namen we een treinritje door het
oude mijnstadje. Na een gezamenlijk diner stapten wij in de avond van thee over op drankjes
waar je het ook warm van krijgt na al die stortbuien. Maar zeiden ze nou ‘three drinks’ of ‘free
drinks’ toen we de toegangsprijs betaalde? Daar konden we natuurlijk maar op één manier
achter komen.

In de vroege ochtend van donderdag reisde we af naar de Chinese Arbitration Association.
Hier leerden wij hoe deze non-profit organisatie functioneert als arbitrage- en
bemiddelingskantoor. Chairman Prof. Dr. Fuldien Li vertelde ons dat wij de eerste
Nederlandse vereniging waren die het kantoor bezochten, dus we zette wij ons beste
zwabberbeentje voor. Toevallig genoeg was de CTAC ook al eens bij ze op kantoor langs
geweest: een arbitragekantoor waar het Molengraaff Dispuut tijdens de studiereis naar
Beijing in 2017 ook een bezoek aan heeft gebracht! Na dit bezoek gingen wij op pad naar de
Taipei 101. Dat de leden van het Molengraaff elke discussie tot een hoger niveau kunnen
brengen staat al tijden vast, maar zo hoog als de Taipei 101 waren ze volgens mij nog nooit
gekomen. Dit observatorium telt maar liefst, je raadt het al, 101 verdiepingen en is in totaal
509,2 meter hoog. Eenmaal boven hadden wij een fantastisch uitzicht op de wolken die die
dag om de top van het gebouw ronddwarrelend. Achja, gelukkig hadden we nog de lift die
met 60 km/h in 37 seconden 89 verdiepingen op een neer raasde. We sloten de dag af met
een gezamenlijk diner waarbij we terugblikte op een geslaagde reis. Uiteindelijk moesten we
de bittere realiteit onder ogen komen dat de reis ten einde liep. De koffers mochten weer
worden gepakt, de laatste souvenirs werden gekocht en de volgende ochtend stond het
vliegtuig weer klaar om ons naar huis te brengen.

De dagen zijn werkelijk voorbij gevlogen en ik heb geen dag niet genoten! Voor deze
fantastisch leerzame, goed georganiseerde en vooral leuke reis wil ik daarom de
studiereiscommissie, het bestuur en alle andere leden ontzettend bedanken! Is het al tijd
voor de reünie?

– Stefan van Kolfschooten